چراغ خانه خاموش شده است
و تو در حیاط ، زیر نور چراغ همسایه

Oooooooooooooooo

مثل غروب جمعه غم انگیزی
دیوانه وار عاشق پاییزی

تو دانه های چشم انتظاری را
پشت کدام پنجره می ریزی

جمعه ی پاییزی ۱۳۹۹

نوروز زمانیست دلت شاد شود
گلخانه ی خشک جیبت آباد شود

هر روز بهار است و نشینی لب جوی
آنجا که بساط دلخوشیت ایجاد شود

نوروز ۱۴۰۰

وقتی که دلتنگی
گویی هزار مرد شکست خورده از جنگ
در جانت رخت ناامیدی را چنگ می زنند ، درست شبیه مادری چشم انتظار
در داغ فرزند گم شده اش
و نگاهی که پشت پنجره باران می گیرد .

سکوت
آغاز رفتن است
انقلاب دور شدن
و من آنقدر از تو دور شده ام
که ماهی از دریا
آهو از جنگل
و دلم از خانه ایی که
هر روز با عشق، شمعدانی هایش را آب می داد
چراغ خانه خاموش شده است
و تو در حیاط ، زیر نور چراغ همسایه
داری به این فکر می کنی
که چرا من عوض شده ام !

منم بارون دلتنگی
مه هر روز خدا سردم

دلم دلشوره داره گَن
ده وا خوم هم نمی گردم

غم دِ بارم اِ رفیق تو دونسی
خرمن تش زیی ده دیر وِم خنسی

وت گتم که سیک سینه ام جا غمه
شادی وا مه دشمنه جا سیش کمه

سوزلونی نارم وِ حوشکم ده درد
دودمون حسرتم و آه سرد

اَر تو ها بوری ده جال خی دلم
تش بونی ده حونمونم ده کِلم

بیتره نیای و هوکارم نکی
اَر نمسی چاره ناچارم نکی

وت گتم هوکاره ایی بونم نکو
دُو نریز مالی و ِ شونم نکو

اَرمیای زخم دله نمک نزه
طفل نو پا ایی دلم کتک نزه

خرم آباد بهمن ماه ۱۴۰۱

خیالت وا غمم که همسفر بی؟
تو که دلسوزی و چشیا تو تَر بی

تو که هرگز نسوختیه ده داغی
دلت ده سوخته دل که وا خور بی ؟

خبرنگار::

علی حسینی
علی حسینی
سردبیر